ratunku, policja

No to mieliśmy wczoraj, dzisiaj właściwie, przygodę... To ja może od początku. Zorganizowaliśmy imprezę, zaprosiliśmy gości na 20.00, przed 21.00 przyszedł Bartek. Ok. 23.00, jak już chcieliśmy wychodzić gdzieś na miasto, przyszło kilka osób (Niemcy i Szwedzi). Ale było dość nudno, goście wypili po piwie i poszli. Za to przed północą przyszli inni - tym razem południowcy: Portugalczycy, Włosi, Hiszpanie. Cisza nocna obowiązuje tutaj od północy. Trochę się zagapiłyśmy i nie wyłączyliśmy muzyki w porę. Jakieś pół godziny po 24.00 przyjechali policjanci. Troje. I co? - i aresztowali Davida z Włoch oraz Andrzeja. Mało tego, byli brutalni, jakby właśnie aresztowali najbardziej niebezpieczne i stawiające opór osoby w tym kraju. Mimo że David spokojnie tłumaczył im, że nie ma przy sobie dowodu, nie mieszka tutaj i może z nimi pojechać na komisariat, został popchnięty na ścianę, obszukany i skopany. Andrzej faktycznie nieco się opierał, ale bez przesady. Policjantka nie pozwalała Joanie podać dokumentów Andrzeja, uderzyła ją z łokcia i kilkakrotnie odepchnęła. Nie pozwalali nam podać chłopakom kurtek, kiedy ich wyprowadzali. Vania dostała z łokcia próbując zarzucić kurtkę na plecy skutego w kajdanki Andrzeja. Policjanci nie chcieli nam podać swoich nazwisk i numerów służbowych, w końcu Joanie udało się spisać te dane od najbardziej agresywnego z policjantów. Oczywiście nikt z policji nie mówił po angielsku, a Kati schowała się w swoim pokoju, bo gdyby odkryli, że mówi po węgiersku, a do tego jest z Transylwanii, na pewno by ją aresztowali - spoko, lepiej niech aresztują kolegów. Po co się męczyć w roli tłumacza?
Ambasadę RP w Budapeszcie nominuję niniejszym do wystąpienia w studniowym kąciku "Szansa na sukces" - nie da się tam dodzwonić o 1 w nocy, bo pewnie wszyscy polscy obywatele na Węgrzech o tej porze śpią. Za to można posłuchać sobie pani o mechanicznym głosie - "żeby wybrać polski wciśnij 3..." Całe szczęście ambasada Włoch działa sprawniej. Enrico skontaktował się z nimi, umówił się z kimś, kto pełnił pewnie jakiś dyżur. Przyjechał pracownik ambasady, dowiedział się, na który komisariat zabrali chłopaków, zapakował do samochodu mnie, Enrico, Jesusa i kogoś jeszcze. Pojechaliśmy na komisariat (było tam parę osób, w tym Joana, Vania i Bartek, którzy dotarli tam taksówką (jak w filmie - poprosili kierowcę, żeby jechał za radiowozem). Koleś z ambasady wszedł na posterunek i za 5 minut wyszli z Andrzejem i Davidem. Okazało się, że policjanci zmuszali chłopaków do podpisania oświadczenia, że zgubili dokumenty. David faktycznie nie miał przy sobie dokumentów, ale dowód Andrzeja miała agresywna pani policjantka. Chłopcy napisali, że nie zgubili żadnych dokumentów i że są zmuszani do podpisania tego oświadczenia.No i tyle. Podziękowaliśmy panu z włoskiej ambasady i poszliśmy rozładować emocje na parkiecie w Szodzie...
Rozumiem, że byliśmy za głośno, ale czy to powód, żeby policja była tak brutalna???

Boże, spluń! Bombo atomowa, przybądź!

Ja już nie mogę... Zaczęło się w czwartek - Polish Evening - całkiem udany zresztą, przeciągnął się nam do wczesnych godzin porannych. W piątek kolacja u Kristofa skończyła się łażeniem po Budapeszcie przez jakąś godzinę w poszukiwaniu miejsca, gdzie można by potańczyć. Znaleźliśmy w końcu West Balkan - miejsce całkiem przyjemne, ale i zatłoczone. No i już o 4.00 wróciliśmy do domu. No a dzisiaj impreza u nas w mieszkaniu. Ja zaczynam mieć powoli dość... Do tej pory oczy mi się nie chcą tak do końca otworzyć, nie mam energii nawet na to, żeby ruszyć się z pokojonorki chociażby do kuchni. A tu pewnie znów jakieś dzikie tłumy się zbiorą. Ech, co za los... W ogóle to nicnierobienie zaczyna być męczące. Może chociaż wycieczka do Transylwanii będzie jakąś przerwą w nie robieniu niczego. Bo ostatnio to my tu wszystkie po prostu jesteśmy. I to by było na tyle z naszej strony. Na szczęście zbliża się termin mojego referatu na historii literatury, to przynajmniej jeden dzień będę miała co ze sobą zrobić. No i może pora zacząć pisać pracę zaliczeniową z wpływów literackich, a przynajmniej wybrać się na konsultacje... Mówiąc krótko: nudzi mi się...

traktat o gniciu

Dopadł nas jesienny bakcyl. To znaczy najpierw dopadł mnie, a następnie sprzedałam go Stiopie... Z tym, że - jak wiadomo - kobiety są silniejsze i mi przeszło po 2 polopirynach C i saunie pod kołdrą przez 1 noc, Stiopa poci się już ponad dobę, wyczerpał zapasy aspiryny, kończy się polopiryna, został tylko scorbolamid i cerutin. A tu święto narodowe, we wtorek rocznica wybuchu powstania przeciw ZSRR w 1956 (23.10.), no i poniedziałek też wolny, normalnie długi weekend sobie zrobili - a apteki pozamykane... Mimo to chyba udało się opanować dramatyczną sytuację przy pomocy dostępnych środków farmakologicznych oraz herbaty malinowej z sokiem malinowym lub z czarnego bzu. No ale z gorączką czy bez i tak gnijemy w domu. Mnie to już zaczyna męczyć. Ileż można?! Ja już tylko kaszlę jak rasowy gruźlik, pewnie jeszcze z miesiąc tak będę, ale myślę, że jestem już w stanie wyleźć spod kołdry, ba!, nawet wyjść z domu. Co zresztą od czwartku uskuteczniałam. Plan zwiedzania Budapesztu z Piotrkiem, Magdą i Stiopą był dość napięty ;) a po drodze jeszcze dzika erasmusowa impreza w domu (dlatego 2/3 gości tę noc spędziło w hotelu). No to tak, zaczęliśmy w czwartek od Parlamentu i węgierskiego obiadu. Okazuje się, że wcale nie tak łatwo znaleźć lokalną kuchnię w centrum stolicy, a jak już się udało, to się okazało, że mało światowa z nas klientela ;) no cóż, nie zauważyliśmy sztućców do przystawki, nie wspominając już o wątpliwościach serwetkowych. No, ale przynajmniej hojności nie można nam odmówić - mimo że do rachunku doliczony był "serwis' (ponad 1200 HUF), mój brat postanowił dać napiwek wysokości - UWAGA- 100 HUF (jakieś 1,5 PLN). Ale nie da się ukryć, galuszki były pycha! Tylko nie wiedzieć czemu dania wegetariańskie jakby w mniejszych porcjach - ale może to po prostu postura Stiopy zasugerowała szefowi kuchni ilość brokułów na jego [Stiopy, nie szefa kuchni] talerzu?

[Właśnie strąciłam z biurka szklankę i mam pełno szkła w kapciach, w związku z tym ledwo żywy Stiopa pobiegł po odkurzacz... A tak w ogóle to nie pierwsza moja zbita szklanka dzisiaj, ale o tym ciiiiiiiii...]

No, to w piątek Magda z Piotrkiem zaczęli zwiedzanie wcześniej niż my ze Stiopą, gdyż ponieważ my musieliśmy torować sobie drogę do kuchni i łazienki przez poimprezowe sterty kubków, butelek, potłuczonego szkła i tym podobnych... No, ale w końcu się udało i połączyliśmy siły na wzgórzu zamkowym. Wiało nieprzeciętnie, jak na dworcu w Kieleckiem. Jakoś jednak dotarliśmy do Muzeum Narodowego i nawet do hali targowej z papryką, tokajem, papryką i papryką. W sobotę pojechaliśmy do Szentendre i Wyszehradu. Wieczorem państwo N. pojechali do Wiednia, a my zaczęliśmy powoli gnić. W niedzielę udało mi się jeszcze zaciągnąć Stiopę do ambasady RP, żeby potrzymał mnie za rękę, jak będę skreślać nowe władze i do muzeum sztuki współczesnej na wystawę, którą powinnam już prawie miesiąc temu obejrzeć w ramach zajęć z filmu. Wystawa całkiem fajna, szczególnie część poświęcona rewolucji. A po wystawie okazało się, że sprzedałam bakcyla Stiopie i biegiem do domu, wziąć aspirynę i pod kołdrę... No i od temtej pory zmieniło się tyle, że PiS już nie rządzi w Polsce (podobno).

A a propos głosowania - podaję panu z komisji dowód osobisty, pan sobie czyta, że mieszkam w Waldenburgu i pyta: "Wałbrzych, Wałbrzych... to tam mieszka Olga Tokarczuk?". Ja mu na to, że o ile mi wiadomo, mieszka w Krajanowie, niedaleko Wałbrzycha, ale dużo ładniej. Ale zaczęłam się zastanawiać, czy nie mam na czole napisu "interesuje się współczesną literaturą polską" albo "studentka krytyki literackiej" czy też "polonistka". Moje lustereczko mówi, że niczego takiego na twarzy nie mam, ale nie mówi też, że jestem najpiękniejsza na świecie, więc mu nie do końca wierzę... Swoją drogą zabawne, że pan zapytał o polską pisarkę, kiedy brałam od niego kartę, żeby skreślić inną polską pisarkę...

after party

no to po imprezie... pierwszej i mam nadzieję, że ostatniej w takim tłumie... no cóż, widocznie impreza była niezła, skoro znalazło się tylu nieproszonych gości, sami autochtoni... a może Węgrzy tak już mają, hmm
no tak czy inaczej o 16 ostatecznie opuściłyśmy z Vanią nasze norki i zabrałyśmy się za sprzątanie i mimo nierównych sił odniosłyśmy druzgocące zwycięstwo nad syfem!! - prawie 1,5h później wszystko lśni (no dobra, po prostu się nie klei), a w domu roznosi się rozkoszny zapach chloru... Tylko umywalka w łazience odmawia wypuszczania wody do rury, widocznie mają się ku sobie. Vania zaliczyła dwie kontuzje w trakcie sprzątania, dobrze, że nie straciła palca (kto wymyślił teleskopowe rury w odkurzaczu, które znienacka się składają, przycinając palce?!)

na pierwszym planie Vania, dalej przyjaciele i znajomi królika...

PS Dla wtajemniczonych - ktoś oprócz mnie widział mieszkanie na Antoniego po sylwestrze? dzisiaj nasze wyglądało podobnie :D

sorry, no photos

Dzisiaj są urodziny Vanii - wieczorem impreza ;) a wcześniej zakupy... wybrałyśmy się do tesco, bo to nie tylko zakupy imprezowe, ale też racje żywnościowe na jakiś czas i inne tam takie płyny i proszki. No i wychodząc z domu wzięłam ze sobą aparat, bo pomyślałam, że to może zabawnie wyglądać: my cztery i walizka, która miała pełnić rolę wózka na zakupy. Swoją drogą paradowanie po markecie z walizą też było zabawne, ale same zakupy już mniej. Nie zdawałam sobie sprawy, że to może ludzi tak stresować - dziewczyny mało się nie pogryzły o kierunek zwiedzania tesco! heh, no ja i Vania miałyśmy raczej głupawkę z tej okazji... Ale nic to. Narobiłyśmy tych zakupów, płacimy i pakujemy - no dobra, trochę wstrzymałyśmy ruch w jednej z kas ;) No i pakujemy i pakujemy, oczywiście w walizce wcale nie mieści się tak dużo, jak nam się wydawało. Drogą selekcji wg klucza: ciężkie/lekkie ciężkie zapakowałyśmy do walizy, resztę w siaty i do metra... No i przestało być zabawnie, nie miałam ani siły, ani nawet możliwości robić zdjęć... Po drodze Kati musiała nas opuścić i biec na zajęcia, już zresztą spóźniona, więc my trzy, walizka, siaty i siatki udałyśmy się do domu - droga z Blaha Lujza tér trochę nam się rozciągnęła... Ręce chyba też. No i ten remont na naszej ulicy to już po prostu przegięcie. bu!