proces kawki

Wstałam rano, poszłam do łazienki, po umyciu siebie umyłam też wannę, umywalkę i podłogę. Zrobiłam sobie śniadanie, zjadłam przy komputerze. Poszłam do kuchni, zrobiłam sobie pyszne esspresso w małej filiżance, z delikatną brązową pianką, mmm, pycha! Wypiłam kawę i od razu przybyło mi energii. Zabrałam się za sprzątanie - odkurzacz, ścieranie kurzu z szafek, wietrzenie pokoju. I w trakcie tych czynności dzwonek do drzwi odezwał się raczej dość nerwowo, niepokojąco. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam dwóch mężczyzn z jakimiś papierami, przywitali się grzecznie i zaczęli o coś pytać po węgiersku. Miałam więc okazję po raz kolejny użyć swojego ulubionego zdania: Nem beszélek magyarul. Ze swojego pokoju wyszła jednak Kate i panowie mieli z kim nawiązać kontakt. Okazało się, że poszukiwali jakiejś firmy, której to pożyczyli ekspres do kawy, na co mają papiery. Oczywiste, że firma nie mieści się w tym lokalu, ale mieszkamy tu od niedawna, może sąsiedzi wiedzą. Zadzwonili więc do drzwi naprzeciw, a my wróciłyśmy do swoich zajęć. Za jakieś 10 minut kolejny dzwonek do naszych drzwi oderwał mnie od porządków. Tym razem było to tych samych dwóch panów i grandma, czyli bardzo sympatyczna matka właścicielki mieszkania. Weszli do środka, a ja zrozumiałam tylko tyle, że babcia prosi, żeby zawołać Kate, coby się mogła z kimś dogadać. Otóż - panowie przyszli po NASZ ekspres. Moja poranna kawa okazała się moją ostatnią...

PS Żeby było zabawniej, w poniedziałek kupiłam 1 kg kawy w ziarnach, do naszej kochanej maszyny. Teraz sobie chyba pogryziemy nasiona kawy...

gwałtu, rety! co się dzieje?!

Na zdjęciu dwie z trzech sprawczyń dzisiejszego zamieszania. Trzecia to ja... Otóż, wróciłam z zajęć, wypiłam kawę, postanowiłam pójść z Vanią na zakupy. Nie zdążyłam rano umyć głowy, więc postanowiłam zrobić to przed wyjściem - nie wyjdę przecież z mokrą głową, więc postanowiłam użyć suszary. A że prowadziłam właśnie wielce istotny dialog na gg, przyniosłam suszarkę do jaskini i usiłowałam włożyć wtyczkę do gniazdka. Próbę wciśnięcia kabla do kontaktu skutecznie uniemożliwiło mi dość głośne "bum!", mniej głośne "pssssyt" i najbardziej spektakularny efekt moich czynności - iskry, blask i w efekcie okopcone gniazdko... Dość głośnemu "bum!" towarzyszył pisk laptopa oznajmiający mi, że oto właśnie przestał być zasilany z kabla i jedzie na rezerwie z bateryjki... Wywaliło korki. No dobra, zdarza się... Z tym, że majstrowanie przy skrzynce z bezpiecznikami nic nie dało. Vania zawołała właścicielkę mieszkania i sąsiadkę w jednej osobie. Marion przyszła, pomajstrowała przy korkach w tej samej kolejności, w której zrobiłyśmy to przed chwilą z Vanią jakieś 3 razy, po czym znów usłyszałyśmy "bum!", znów poleciały iskry i się błysło... Tym razem przy korkach. Po czym Marion stwierdziła, że sama się boi, więc czy może Vania mogłaby wcisnąć wielki guzik obok licznika zużytej energii elektrycznej... Całe szczęście Vania jest na tyle odważna, że to zrobiła, przywracając nam tym samym prąd w mieszkaniu.

Poza tym zdziwiłam dzisiaj pan od historii literatury - zgłosiłam się na egzamin na ochotnika :D No cóż, już raz dostałam 5 z dwudziestolecia międzywojennego, może uda się i tym razem.

A teraz coś z zupełnie innej beczki - leje jak z cebra. Już wolałam ten wczorajszy mokry śnieg. Wrr

globalna wioska

Korond, listopad 2007