przerwa techniczna

Ogłaszam chwilową przerwę w nadawaniu spowodowaną najazdem gości z Polski. Opiszę wszystko z detalami jak już sobie pojadą ;) A poza tym to straciłam głos i się nie odzywam... bu

Koszyce i Tokaj

A dla Węgrów Kassa ès Tokaj... Te mocarstwowe przyzwyczajenia, Wielkie Węgry i tak dalej. Jakoś nie mogą przyjąć do wiadomości, że to już nie Węgry, a Słowacja. Z tym, że wciąż spora mniejszość węgierska tam mieszka. W katedrze na własne uszy słyszałam kawałek kazania po węgiersku. Chociaż na Słowacji nacjonaliści nie śpią i można dostać w twarz za mówienie po madziarsku... Poza tym sporo Słowaków z tamtych stron rozumie węgierski, ale nie chce w tym języku mówić - za to dobrze wiedzą, co mówią do siebie byli "okupanci". Zresztą nie wiem dokładnie, jak wygląda sytuacja, ale jest jakiś konflikt dyplomatyczny na linii Budapeszt-Bratysława związany właśnie z historią tych przygranicznych terenów, używaniem języka węgierskiego i sprawą pobicia pewnej dziewczyny na Słowacji... No dobra, my sobie pooglądaliśmy miasteczko. Niby 200 tyś. mieszkańców, ale wydaje się, że to mała prowincjonalna mieścina. Na Słowacji pewnie słowo "metropolia" ma nieco inne znaczenie. Ale samo centrum śliczne.

z widokiem na teatr ;)

katedra w Koszycach

Nie ma to jednak jak doskonała organizacja wycieczki ;) Aż tak to nawet 2Wrocław Team nigdy nie improwizuje. A przynajmniej nikt tego nie zauważa do tego stopnia. Węgierska specjalność to czekanie i łażenie bez celu (no dobra, w poszukiwaniu świątyni rozrywki = knajpy zdolnej pomieścić 40 żądnych zabawy erasmusów). Ech, czy naprawdę trzeba było marznąć 1,5h, żeby w końcu pojechać taksówką (za 80 słowackich koron - podzielić przez 4 os w taksówce = cena biletu autobusowego...) do centrum i znaleźć paskudną dyskotekę. Po dwóch drinach i piwie mogę bawić się do każdej muzyki - jak się okazało ;) Do 4:oo... a pobudka o 8:00 to nie jest to, co tygryski lubią najbardziej... Uratowało mnie kilka godzin drzemki w autobusie. Z przerwą na zobaczenie zamku w Krasnej Horce (niestety do środka nas już nie wpuścili, bo przyjechaliśmy za późno...)

zamek w Krasnej Horce

A później dotarliśmy (spóźnieni) do Tokaju. Najpierw kolacja i degustacja wina... Oryginalny gulasz nieco się różni od tego, co pod tą nazwą znamy w Polsce ;) Tutejszy gulasz to właściwie zupa z mięsa i ziemniaków... Do tego chleb. No i 6 gatunków Tokaja. Od wytrawnego po obrzydliwie słodkie. Po kolacji zakupy w sklepie otworzonym przez właścicieli specjalnie dla nas... A wieczorem... tańce ;)

degustacja

Rano pooglądaliśmy Tokaj (też mała mieścina) i z powrotem do Budapesztu...

w muzeum w Tokaju

A tymczasem 11.10. ogłoszono, kto dostał literacką nagrodę Nobla... No to sobie czytam, jedząc własnoręcznie ugotowaną kartoflankę z zielonym ogórkiem i koperkiem, o pani Doris Lessing...
A na początku miesiąca nagrodę Fundacji im.Kościelskich zgarnął Mikołaj Łoziński za "Riesefieber". Może warto by poczytać? ;)

PS. Reszta zdjęć w galerii.

pobite gary

Nie no, nic się nie pobiło (choć było blisko...), ale poszło o gary właśnie. I o "trudne" charaktery. A może o zbyt wybujały egotyzm. No cóż, niektórzy lubią być w centrum uwagi... W każdym razie pierwszy konflikt już zażegnany. Mini kłótnia o to, że Kati nie myje naczyń po wszystkich (mimo że trzy pozostałe współlokatorki myją wszystko, jak leci) zaowocowała poczuciem, że "one mnie nie lubią". Co za przedszkole. A niby tylko 3 lata młodsza ;) No nic, kazałam Kati porozmawiać z dziewczynami, skoro twierdzi, że jej n i e n a w i d z ą. O jej argumentach na poparcie tej tezy nie będę wspominać, bo są wprost żenujące, podsumuję jednym słowem - żenua! (sorry za pleonazm ;) Łzy już otarte, sprawa wyjaśniona. A ja, jako zwierzątko niekłótliwe, lubiące siedzieć w swojej norze [zostałam nornicą, tylko nocami wybywam z nory...], postanowiłam złagodzić sytuację za pomocą pozytywnych reggae wibracji (Izrael) i makaronu ze szpinakiem. Pomogło. No i ja już się przestaję dziwić, jak inni się dziwią, że same dziewczyny w mieszkaniu, a się nie biją (to o Uniwersyteckiej, zanim wprowadził się element męski). Współlokatorki należy starannie dobrać pod względem charakterologicznym, uwzględnić porę snu i posiłków oraz gust muzyczny... Tutaj nie było czasu na rozpoznanie ;)

W ogóle jakieś dziwy się tu dzieją - Vanii zginęło z dysku kilka GB muzyki... Ktoś schował wino do zamrażalnika i ciśnienie wywaliło korek, wszystko w środku jest zlepione zamarzniętym tokajem.

A mnie ciągle ktoś pyta o drogę. Wiecznie spotykam pod synagogą jakichś - tak myślę - amerykańskich Żydów. Co drugi wygląda trochę jak Woody Allen ;) No i oni się wiecznie upierają, żeby zapytać akurat mnie i akurat po węgiersku. A że mówią w tym języku mniej więcej na takim poziomie jak ja, to pół godziny coś sylabizują i jak już myślą, że osiągnęli szczyt lingwistycznego wyrafinowania i misja zakończy się sukcesem, słyszą w odpowiedzi "I don't speak Hungarian.". A zwykle i tak pytają o Dunaj (który nota bene lekko zakręca i spod synagogi można dojść do rzeki, idąc w dwóch różnych kierunkach...). No cóż, mieszkam w dawnym budapeszteńskim getcie. Ciekawa okolica: koszerne sklepy, napisy po hebrajsku... I tłumy turystów.

Aaa, no i sprawdziłam, gdzie jest Plac Broni z tytułu Molnara. I co? I po węgiersku to nawet nie jest plac. To ulica. Pál utca - ulica Pawła. A oryginalny tytuł powieści brzmi "A Pál utcai fiúk" - chłopcy z ulicy Pawła. Ulica podobno przylega do placu - może tłumaczka bardziej lubi place... A ta ulica jest całkiem niedaleko stąd, kiedyś się tam wybiorę :P Wczoraj zabłądziłam już na ulicę Molnara, celem dorwania miesięcznika "Dialog" nr 2 z roku 1982 w bibliotece, o której już donosiłam. A w "Dialogu" dramat Różewicza pt."Pułapka". Mocna rzecz. Ale ja nie o tym. Otóż, żeby zapisać się do obcojęzycznej biblioteki, trzeba przyjść z rodowitym Węgrem/Węgierką. Hmm... A za jednorazowe wejście zapłacić 500 HUF. Ech, co za los... A później jeszcze przeczytałam maila od prowadzącego seminarium, że zajęcia przenosimy na następny tydzień.

No, i dostałam dzisiaj niespodziewankę od Nadwornego Reportera. Ta-dam: